Mythen en legendes van Milaan–München
Gejuich — en meteen de schaduw
Op 11–12 juni 1894 wint Josef Fischer (München) de langeafstandsrit Milaan–München in 29:32:30. Max Reheis (Wasserburg) volgt zo’n 1,5 uur later. De pers viert de „Alpenrit” — maar terwijl de lauwerkransen nog hangen, doet de zwaarste beschuldiging van die tijd de ronde: „zich laten slepen”. Langs de route tussen Oberaudorf – Rosenheim – Ostermünchen beweren toeschouwers gezien te hebben een touw tussen de renners; en duwtjes tegen de schouder zouden zijn voorgekomen.
Het protest — en een merkwaardig „ja, maar”
Reheis dient een officieel protest in. De scheidsgerecht van de wedstrijd (onder voorzitterschap van Wilh. Schwaiger) beoordeelt op 7 juli 1894 de ingediende verklaringen (waaronder de herbergier/bediening in Oberflintsbach, grens- en wegwachters, dorpsbewoners). De uitkomst:- Verklaringen die op „slepen” wijzen — aanvaard.
- Tegenverklaringen van de officiële posten en Fischers gangmaker — eveneens aanvaard.
- Formele afwijzing: Reheis’ protest te laat (hij had de 2e prijs al aanvaard), dus werd het afgewezen – Fischer blijft winnaar.
Het duel verhuist naar de rechtbank
Het geschil escaleert aan beide kanten:- Fischer telegrafeert op 2 juli het Münchense sportcomité, Reheis zich over de Brenner had laten slepen — zonder bewijs. Voor de Münchense rechtbank (28 nov. 1894) trekt Fischer de aanklacht in „te goeder trouw, maar niet te bewijzen” ; schikking, kosten gedeeld. Applaus in de volle sporthal.
- Reheis klaagt Neue Münchener Tageblatt aan wegens laster (de krant had Fischers lezing gesteund op basis van de getuigenis van de gangmaker en de uitspraak van de jury). Vonnis: veroordeling van de verantwoordelijke redacteur tot 150 mark (vervangend 15 dagen hechtenis); Reheis vrijgesproken en gerechtigd het vonnis te publiceren in de krant en in het Deutschen Radfahrer-Bund (hoger beroep wordt aangekondigd).
