800 km en 13.000 hoogtemeters op het spoor van de eerste Alpenoversteek
Start: 29 augustus 2026 · 10:00 uur · Milaan (Porta Romana) — Finisherfeest: 3 september bij 3 Mills
De belangrijkste feiten
Data, cijfers, feiten
Wat je te wachten staat bij deze Supergrevet?
0
0
0
0
Wees erbij — schrijf je nu in
Een gravel-langeafstandsrit over de Alpen — rauw, veeleisend, echt.
Milaan–München — de legendarische langeafstandsrit opnieuw beleefd
De langeafstandsrit Milaan–München brengt een van de grote klassiekers van het wielrennen weer tot leven — de eerste transalpiene wielerwedstrijd uit de geschiedenis (1894). Deze buitengewone Alpenoversteek volgt het spoor van de pioniers die de bergen bedwongen met stalen frames, wollen truien en een onbuigzame wil — en verbindt de rauwe geest van vroeger met de dynamiek van de hedendaagse gravelscene.
-
- Milan Cathedral, Duomo di Milano, one of the largest churches in the world
Op het spoor van de pioniers
Wie vandaag vertrekt tussen Milaan en München, rijdt in de sporen van de eerste transalpiene oversteek uit de wielergeschiedenis — een onderneming die in 1894 meer moed dan materiaal vereiste. Stalen frame, wollen trui, lantaarn — en een wil van graniet.
“Je glijdt weg — het veiligst nog in de bandensporen vol regenwater.” — Hirsch
“Ik was liever een tweede keer over de Brenner gereden dan de laatste tien kilometer voor München.” — Gerger
De verslagen uit die tijd lezen als een epos in kettingolie en stof. Geen pathos, geen pose — alleen de rauwe ernst van het bedwingen van de route.
📖 Originele verslagen & bronnen:
De volledige ooggetuigenverslagen van Hirsch, Grüttner, Gerger en Dr Speer vind je hier.
hier
Een reis tussen twee werelden
Van de culturele diversiteit en mediterrane elegantie van Milaan tot de stedelijke energie en Beierse levensstijl van München: deze route doorkruist een van de indrukwekkendste landschappen van Europa. Over Alpenpassen, door diepe dalen en langs historische handelsroutes verbindt de rit niet alleen twee steden, maar ook twee tijdperken van het wielrennen: de heroïsche jaren van de langeafstandsritten — en de hedendaagse ontdekkingsgeest van het gravelfietsen.
Traditie ontmoet innovatie
Wat in 1894 begon als een gewaagd experiment — Josef Fischer won de eerste editie en schreef wielergeschiedenis — wordt vandaag opnieuw geïnterpreteerd als eerbetoon aan die pioniersdaad. De moderne route volgt de geest van het historische parcours, niet de exacte lijn: over grindwegen in plaats van asfalt, over oude Alpenovergangen in plaats van snelwegen, met de focus op beleving in plaats van pure snelheid.
Meer dan een race
Deze langeafstandsrit is geen gewoon evenement. Het is een uitnodiging om geschiedenis te beleven — niet om erover te lezen. In de benen. In het landschap. In de ontmoetingen onderweg.
De belangrijkste informatie
Ondergrondprofiel
Gravel betekent afwisseling — en dat is precies wat de langeafstandsrit Milaan–München biedt. Verwacht snelle gravelstukken, rustige achterafwegen, smalle paden en af en toe een steile helling op beton of gras. Afwisseling is gegarandeerd, maar technische wortelpaden of extreem terrein vind je hier niet — hooguit een enkele wortel aan de rand van het pad. Drukke hoofdwegen worden consequent vermeden; je steekt ze slechts kort over voordat je meteen weer het volgende mooie stuk induikt.
Je fiets: uitrustingseisen
Een robuuste gravelopstelling loont op de rit Milaan–München. We raden een bandenbreedte van minimaal 40 mm aan — bredere banden geven meer comfort en meer zekerheid bij afdalingen over grover materiaal. Bij nat weer kunnen sommige stukken modderig worden; met klassieke semi-slicks ben je hier merkbaar beperkt. 40 mm lichte overbrenging .
Aanreis
Start in Milaan
Van Rechtstreeks boeken bij ÖBB Vanaf het hoofdstation van Milaan is het maar een paar kilometer naar de start bij Porta Romana Nightjet-verbindingen langeafstandstreinen, touringcars en nachttreinen vanuit Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland rijden dagelijks. Trein en fiets zijn in theorie een perfecte combinatie — in de praktijk vaak een kleine uitdaging. Rechtstreeks boeken bij ÖBB of Trenitalia
- Nightjet-verbindingen Milaan biedt een breed aanbod aan overnachtingsmogelijkheden — van moderne designhotels tot eenvoudige hostels of campings nabij de stad. Als internationale metropool met een groeiende fietscultuur is de stad goed voorbereid op reizigers met fiets: veilige stalling, flexibele check-intijden en goede aansluitingen op trein, bus en metro zijn op veel plekken standaard.
- In regionale treinen tussen Zwitserland, Oostenrijk en Italië is een fietsticket meestal voldoende — geen reservering nodig.
- Stazione Centrale Langeafstandsbussen zijn ook een uitstekende optie: ze rijden regelmatig tussen München en Milaan, een fiets meenemen is vaak mogelijk, en de prijzen blijven redelijk, zelfs op korte termijn. ’s Nachts reizen bespaart tijd en brengt je bij het ochtendgloren naar de start.
Overnachting
Milaan biedt een breed aanbod aan overnachtingsmogelijkheden — van moderne designhotels tot eenvoudige hostels of campings nabij de stad. Als internationale metropool met een groeiende fietscultuur is de stad goed voorbereid op reizigers met fiets: veilige stalling, flexibele check-intijden en goede aansluitingen op trein, bus en metro zijn op veel plekken standaard. Porta Romana, Navigli of Stazione Centrale — allemaal met gemakkelijke toegang tot de start en nabijgelegen fietspaden. Camping Village Città di Milano een passende optie: ongeveer acht kilometer ten westen van het centrum, met ruime tentplekken, goed onderhouden voorzieningen en een directe busverbinding naar de stad. Ook een ongecompliceerde oplossing voor bikepackers met een tent of lichte bagage. Daarnaast zijn er in de omgeving verschillende Fietsvriendelijke hotels – bijvoorbeeld in Sesto San Giovanni of Cesano Maderno — met veilige fietsstalling en werkplaatsruimtes. Ze zijn goed bereikbaar vanuit het centrum met de regionale trein en bieden een rustigere omgeving voor de start. Centraal, rustig of onder de blote hemel — in Milaan is er voor elke voorkeur onderdak, wat de start van de rit comfortabel en zorgeloos maakt.
Slapen tijdens de rit
Dit evenement is een selfsupported rit: uiteindelijk ben je zelf verantwoordelijk voor je eten, slaap en pauzes. Of je nu kiest voor een spontane hangmat of een hotel, dat is jouw eigen keuze. De ongeschreven regel van selfsupported ritten vereist echter dat je onderdak niet van tevoren vanaf de bank thuis boekt, maar op zijn vroegst onderweg. Verbind je dus aan de rit en zie hoe het zich ontvouwt. in Oostenrijk is wildkamperen absoluut taboe.
Vertrek
München en de terugreis
en meestal beperkt — boek dus op tijd. www.bahn.de
- Langeafstandsbussen (bijv. FlixBus) www.sbb.ch Regionale verbindingen– via
- Langeafstandstreinen www.trenitalia.com www.oebb.at (SBB / DB) of Innsbruck Reservering vereist reservierungspflichtig www.nightjet.com
🔗
www.bahn.de |
www.oebb.at |
www.sbb.ch - Regionale verbindingen Hoofdstation München Milaan – Verona – Brenner – InnsbruckLangeafstandsbus naar Milaan
- met regionale treinen. Dit is meestal ontspannener dan op korte termijn een fietsplek op een langeafstandstrein te bemachtigen. Nog een dag in München Reservering vereistBiertuinen, musea, de Isarauen
💡 Tip: Plan wat buffertijd in en reserveer zo vroeg mogelijk een fietsplek. Als je liever spontaan reist, is de bus meestal de flexibelste optie.
Terugreis vanuit München
Na aankomst is alles eenvoudig: het is maar een paar kilometer van de finish naar het hoofdstation van München. München is het belangrijkste verkeersknooppunt van Zuid-Duitsland — met directe verbindingen naar internationale trein-, bus- en nachtdiensten. Milaan–München het is maar een paar kilometer van de finish naar het hoofdstation van München. München is het belangrijkste verkeersknooppunt van Zuid-Duitsland. Start bij terug naar Milaan, of rijd via Innsbruck → Verona → Milaan met regionale treinen. Dit is meestal ontspannener dan op korte termijn een fietsplek op een langeafstandstrein te bemachtigen.
Nog een dag in München
Als de tijd het toelaat: blijf een dag extra. München heeft alles wat een goede finishstad nodig heeft — biertuinen, musea, de Isarauen en een ontspannen sfeer. Na de lange kilometers is het de perfecte plek om de rit rustig te laten uitbollen. Etappe 2: Van de Povlakte naar het Gardameer en een ontspannen sfeer. Na de lange kilometers is het de perfecte plek om de rit rustig te laten uitbollen.
🔗
www.muenchen.de markeert het eerste grote panorama — een kort moment van zuidelijke rust voordat de route de smalle
De afzonderlijke routegedeelten
vallei ingaat. Wijngaarden, boomgaarden en oude dorpswegen vergezellen je terwijl de lucht merkbaar verandert: van het warme zuiden naar de koelere adem van de Alpen. Etappe 3: Zuid-Tirol — Bolzano en de poort naar de passen beslaat ongeveer 800 kilometer, van de Lombardische metropool over de Alpen naar de Beierse hoofdstad. Een route die tegenstellingen verbindt — mediterrane flair ontmoet alpine stilte, stedelijke drukte ontmoet eenzaamheid op grote hoogte.
Etappe 1: Start — Milaan
met eenvoudige maar authentieke overnachtingsmogelijkheden. Een plek om op adem te komen — voordat de kern van de Alpen roept. Porta Romana — een van de oude stadspoorten die ooit pelgrims, handelaars en reizigers op weg naar het noorden stuurden. Vandaag klopt hier de puls van de metropool: cafés openen hun deuren, brommers ratelen door smalle steegjes, de geur van espresso en versgebakken focaccia hangt in de lucht. Milaan — stad van . De oversteek van Italië naar Oostenrijk gaat over een pas met een rijke traditie, het Klamljoch, in de streek die al in 1894 de langeafstandsrijders uitdaagde. De klim slingert in lange bochten, de rots wordt kaler, de lucht ijler. Elke meter vraagt om kracht en concentratie — en beloont je met wijde uitzichten over de toppen. Bovenop: stilte, wind, misschien sneeuw. Beneden: de snelle afdaling naar Tirol., een smeltkroes van elegantie en industrie — is het ideale startpunt voor deze rit. Je reis begint tussen renaissancegevels, een moderne skyline en levendig straatleven. Zodra je de stadsgrenzen verlaat, wordt het verkeer rustiger en opent het licht zich. Over snelle gravelwegen en achterafwegen rijd je door de Lombardijnse vlakteVoorbij Innsbruck opent het land zich. Je volgt de rivier richting Kufstein, dan over zachte glooiingen en bossen naar Rosenheim. Kleine wegen en rustige veldpaden wisselen elkaar af, dorpen verschijnen en verdwijnen weer — een stukje Beieren dat zijn schoonheid niet luid showt, maar terloops onthult.
Etappe 2: Van de Povlakte naar het Gardameer
De weg wordt geleidelijk steiler, het terrein levendiger. Je passeert oude handelsroutes en kleine bruggen, en met elke kilometer voel je de bergen dichterbij komen. Het Gardameer markeert het eerste grote panorama — een kort moment van zuidelijke rust voordat de route de smalle Adigevallei ingaat. Wijngaarden, boomgaarden en oude dorpswegen vergezellen je terwijl de lucht merkbaar verandert: van het warme zuiden naar de koelere adem van de Alpen. Lago di Garda . Small roads and quiet field tracks alternate, villages appear and vanish again — a piece of Bavaria that doesn’t show off its beauty loudly, but reveals it in passing. Etschtal Finish in
Etappe 3: Zuid-Tirol — Bolzano en de poort naar de passen
Vanaf Bolzano wordt het menens met de bergen. De route volgt oude wegen door rustige valleien, langs kastelen, boerderijen en rotswanden. De vallei opent zich, het landschap wordt wijds en helder. Hier liggen de eerste refugio’s en herbergen met eenvoudige maar authentieke overnachtingsmogelijkheden. Een plek om op adem te komen — voordat de kern van de Alpen roept. 3Mills. Hier eindigt de afstand — maar niet de beweging. München is knooppunt en uitgang tegelijk: perfect verbonden voor de terugreis, vol leven voor wie wil blijven.
Etappe 4: Over de Alpen — de historische pas
Dit is de koningsrit. De oversteek van Italië naar Oostenrijk gaat over een pas met een rijke traditie, het Klamljoch, in de streek die al in 1894 de langeafstandsrijders uitdaagde. De klim slingert in lange bochten, de rots wordt kaler, de lucht ijler. Elke meter vraagt om kracht en concentratie — en beloont je met wijde uitzichten over de toppen. Bovenop: stilte, wind, misschien sneeuw. Beneden: de snelle afdaling naar Tirol.
Etappe 5: Tirol — bijtanken in het Inndal
De afdaling brengt je naar het Brennergebied, en verder langs de Inn. Het landschap wisselt tussen berg en stad, tussen geschiedenis en moderniteit. Innsbruck is een goed logistiek tussenstop — met eten, onderdak en de kans om op adem te komen voordat het noorden roept.
Etappe 6: Het Beierse Alpenvoorland
Voorbij Innsbruck opent het land zich. Je volgt de rivier richting Kufstein, dan over zachte glooiingen en bossen naar Rosenheim. Kleine wegen en rustige veldpaden wisselen elkaar af, dorpen verschijnen en verdwijnen weer — een stukje Beieren dat zijn schoonheid niet luid showt, maar terloops onthult. Kufstein, dan over zachte glooiingen en bossen naar Rosenheim. Small roads and quiet field tracks alternate, villages appear and vanish again — a piece of Bavaria that doesn’t show off its beauty loudly, but reveals it in passing.
Etappe 7: Finish — München
Finish in en meestal beperkt — boek dus op tijd. — stad van biertuinen, kunst en heldere meren, waar traditie en moderniteit geen tegenpolen zijn maar elkaar op dezelfde straat ontmoeten. Na dagen op grind, asfalt en Alpenpassen bereik je de Beierse hoofdstad — misschien vermoeid, maar voldaan. Je rolt binnen over de Isarauen, langs de torens van de Frauenkirche, door lanen waar geschiedenis en heden elkaar overlappen. München verwelkomt je met open gastvrijheid: een koud Helles in de schaduw van de kastanjebomen, misschien een sprong in de Eisbach of een wandeling door de Engelse Tuin. Het eindpunt is het fietscafé
3Mills. Hier eindigt de afstand — maar niet de beweging. München is knooppunt en uitgang tegelijk: perfect verbonden voor de terugreis, vol leven voor wie wil blijven.
Dan
Milaan–München: een langeafstandsrit die geschiedenis schreef
De omstandigheden waren zwaar: onverharde wegen, slecht weer en geen moderne uitrusting. De deelnemers — in totaal 49 fietsers uit verschillende landen — droegen eenvoudige kleding en reden zonder versnellingen, met niets dan pure spierkracht en een onbuigzame wil. Juist deze eenvoud maakte de prestatie des te opmerkelijker. De 1.200 hoogtemeters naar de Brenner waren een immense uithoudingsproef — en dat op fietsen die, hoewel ze archaïsch lijken, tegelijk verrassende overeenkomsten vertonen met moderne gravelfietsen.
Over de Alpen
De route van de langeafstandsrit Milaan–München
Gravelroute Milaan–München — de verborgen lijn
De moderne versie van de langeafstandsrit verlaat de oude doorgaande route en zoekt zijn eigen weg: niet over de drukke verkeerspas, maar over een rustige, hoogalpiene verbinding die alleen insiders kennen.
Van Milaan naar het Alpenvoorland
Vanaf de Lombardijnse vlakte rol je uit over achterafwegen en gravelpaden. Het Gardameer is de eerste grote poort naar de bergen — glinsterend water, olijfgaarden, een voorproefje van wat komen gaat.
Door de valleien naar het hart van de Alpen
Via Trento en Bolzano ga je de bovenvallei in. Hier wordt de weg smaller, verliezen de wegen hun zekerheid, en begint het landschap je te testen. Al snel verandert de route in grind, bospaden, soms alleen nog paden.
De geheime oversteek
In plaats van de voor de hand liggende oversteek te nemen, leidt de lijn verder de hooggebergte in. De klim wordt steiler, eenzamer, wilder. Op ruim 2.000 meter wacht een onopvallende inkeping — geen officiële pas, maar een verborgen oversteek die je niet bij toeval vindt. Hier wordt het een avontuur — een stukje echte expeditie.
Afdaling naar de volgende vallei
Aan de andere kant opent zich een nieuwe vallei. De weg naar beneden is ruw en steil, een mix van oude militaire paden, weilandpaden en grind. Maar al snel volgt verlichting: een levendige vallei met kleine dorpen waar asfalt weer verschijnt en de benen mogen rollen.
De lijn naar München
Vanaf hier leidt het spoor richting de Inn, en verder Beieren in. Over kleine paden en rustige wegen ga je richting de finish: München, waar stedelijke energie en Beierse gastvrijheid de alpiene reis afronden.
Het profiel van de nieuwe route
- Afstand: ca. 800 km
- Hoogste punt: boven 2.288 m
- Karakter: wild, afgelegen, hoogalpien
- Moeilijkheidsgraad: zeer hoog — conditie en avontuurlijke geest essentieel
- Beloning: de stilte en grandeur van een route die bijna niemand kent
Deze variant draagt de geest van 1894 het heden in — maar in plaats van de hoofdas te rijden, zoekt hij het verborgene op. Wie het volbrengt, heeft meer beleefd dan een langeafstandsrit: een reis naar de wilde kant van de Alpen.
Mythes en legendes van Milaan–München
Proost — en meteen de schaduw
Op 11–12 juni 1894 wint Josef Fischer (München) de langeafstandsrit Milaan–München in 29:32:30. Max Reheis (Wasserburg) volgt ongeveer anderhalf uur later. De pers viert de „Alpenrit” — maar terwijl de lauwerkransen nog hangen, doet de zwaarste beschuldiging van die tijd de ronde: „gesleept worden”. Langs de route tussen Oberaudorf – Rosenheim – Ostermünchen beweren toeschouwers gezien te hebben een touw tussen renners; en schouderduwtjes worden beweerd.
Het protest — en een vreemd „ja, maar”
Reheis dient een officieel protest in. Het scheidsgerecht van de wedstrijd (onder voorzitterschap van Wilh. Schwaiger) beoordeelt op 7 juli 1894 de ingediende verklaringen (waaronder de herbergier/bediening in Oberflintsbach, grens- en wegwachters, dorpsbewoners). De uitkomst:
- Verklaringen die op „slepen” wijzen — aanvaard.
- Tegenverklaringen van de officiële posten en die van Fischer gangmaker — eveneens aanvaard.
- Formele afwijzing: Het protest van Reheis te laat (hij had de 2e prijs al geaccepteerd), dus werd het afgewezen – Fischer blijft winnaar.
Het duel verhuist naar de rechtbank
Het geschil escaleert aan beide kanten:
- Fischer telegrafeert op 2 juli aan de Münchense sportcommissie, Reheis liet zich over de Brenner slepen — zonder bewijs. Voor de rechtbank van München (28 nov. 1894) trekt Fischer de aanklacht in „te goeder trouw, maar onbewijsbaar” ; schikking, kosten gedeeld. Applaus in de volle sporthal.
- Reheis klaagt Neue Münchener Tageblatt aan wegens smaad (de krant had Fischers standpunt gesteund op basis van de getuigenis van de gangmaker en de uitspraak van de jury). Vonnis: Veroordeling van de verantwoordelijke redacteur tot 150 Mark (vervangend 15 dagen hechtenis); Reheis vrijgesproken en het recht om het vonnis te publiceren in de krant en in de Deutschen Radfahrer-Bund (Beroep wordt aangekondigd).
Held, martelaar — of gewoon „een mens op een fiets”?
De legende leeft van tegenspraak: een technisch en fysiek uitmuntende rit over de Brenner, een protest met tientallen toeschouwersverklaringen, een jury die beide laat staan — en uiteindelijk twee rivalen die de strijd van de weg naar vergaderzalen . Precies deze kloof tussen heldendom en smet die Milaan–München tot op de dag van vandaag zo verhalend krachtig maakt
De geschiedenis van Milaan–München
Een pioniersdaad over de Alpen
De langeafstandsrit Milaan–München, voor het eerst gehouden in 1894, geldt als de eerste grote transalpiene langeafstandsrit en als een hoogtepunt van de vroege wielergeschiedenis in het Duitstalige gebied. Terwijl Wenen–Berlijn de weidsheid van de vlaktes ontsloot en Wenen–Triëst de verbinding tussen metropool en zee symboliseerde, waagde Milaan–München de sprong het hooggebergte in — over de Brennerpas, dwars door de Alpen.
Een prestatie van uitersten
46 renners stonden aan de start in Milaan. Hun doel: de Beierse hoofdstad, 800 kilometer verderop. De route liep door de Lombardijnse vlakte, langs het Gardameer, door de Adigevallei en ten slotte over de Brennerpas, voordat het via het Inndal en Rosenheim naar München ging. Regen, hagel, modderpoelen en ijzige nachten maakten van de rit een beproeving. Velen gaven op; slechts een handjevol bereikte de finish.
De winnaar: Josef Fischer
Na 29 uur en 32 minuten reed de renner uit München Josef Fischer als eerste over de streep. Daarmee kroonde hij zich — na zijn overwinning bij Wenen–Berlijn het jaar ervoor — definitief tot de uitmuntende langeafstandsrijder van zijn tijd. Bejubeld door duizenden die hem toejuichten en met prijzen overlaadden, schreef Fischer opnieuw een hoofdstuk wielergeschiedenis.
De rivaal: Max Reheis
Amper anderhalf uur later volgde zijn eeuwige rivaal Max Reheis uit Wasserburg. Beschouwd als een onvermoeibare vechter, bereikte hij de finish ondanks technische problemen en de meest ongunstige omstandigheden — en werd als held onthaald. Maar al snel zouden beschuldigingen en protesten de sportieve prestatie overschaduwen.
Vervolg en latere edities
Milaan–München was geen eenmalige onderneming. In de jaren na 1894 werd de langeafstandsrit meermaals nieuw leven ingeblazen — deels als officiële wedstrijd, deels als populaire langeafstandsrit voor amateurs. Vooral rond de eeuwwisseling gold het als de ultieme test van de lange afstandop gelijke voet met Wenen–Berlijn en Parijs–Brest–Parijs. Met elke editie groeide de symbolische kracht: de Alpenoversteek was meer dan een sportieve uitdaging, hij stond voor de verbinding van naties en culturen, voor technische innovatie en voor de vastberadenheid van een hele generatie om de grenzen van de fiets steeds verder te verleggen. Na verloop van tijd verdween Milaan–München echter weer van de kalender. Toenemend wegverkeer en de professionalisering van het wielrennen verschoven de grote wedstrijden naar andere formats. Maar de herinnering bleef — als een mijlpaalwaaruit de geschiedenis van het wielrennen ook vandaag nog valt af te lezen.
Van eendagswedstrijd naar etappeformat
Terwijl de eerste editie in 1894 een episch eendagswedstrijd was, ontwikkelde Milaan–München zich in de daaropvolgende decennia tot een onregelmatig gehouden klassieker. De afstand bleef net onder de 800 kilometer, maar het format varieerde: soms een eendaagse langeafstandsrit, soms een meerdaagse etappeproef.
Tussen de oorlogen — een landenstrijd op twee wielen
In de jaren dertig kreeg de route een nieuwe politieke dimensie. In 1937 werd het gehouden als een officiële landenstrijd tussen Duitsland, Italië en Oostenrijk , dit keer over drie etappes. In 1938 en 1940 liep de route zelfs in tegenovergestelde richting — van München naar Milaan — en was alleen open voor renners uit de drie „asmogendheden”. De wedstrijd weerspiegelde zo niet alleen de sportieve, maar ook de verontrustende politieke geest van die jaren.
Erelijst — de winnaars van Milaan–München
- 1894 Josef Fischer (Duitsland)
- 1910 Peter Strasser (Oostenrijk)
- 1912 Georg Schmid (Duitsland)
- 1937 Richard Menapace (Oostenrijk)
- 1938 Mario De Benedetti (Italië)
- 1939 Aldo Ronconi (Italië)
- 1940 Doro Morigi (Italië)
Een mythe vervaagt
Met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog stierf de traditie uit. Na 1940 werd Milaan–München niet meer gehouden. Maar de herinnering aan deze wedstrijd blijft levend: als een pioniersdaad over de Alpen, als podium voor internationale rivaliteit — en als zinnebeeld van een tijd waarin wielerwedstrijden tegelijk technische vooruitgangsprojecten, sportieve heldendaden en sociaalpolitieke symboolhandelingen waren.
Een erfenis voor het wielrennen
Ondanks alle schandalen markeerde Milaan–München een keerpunt. Het toonde aan dat de fiets zelfs de Alpen kon bedwingen. Fischers overwinning stond voor technische vooruitgang, de duels met Reheis voor de passie en het drama van een jonge sport. Zo blijft Milaan–München een symbool van het pioniersstijdperk van het wielrennen: een mix van heldhaftige inspanning, sportieve grensbeleving en menselijk drama, die decennialang doorklonk en de mythe tot op de dag van vandaag levend houdt. *Opmerking over de route: de routing kan licht wijzigen, bijvoorbeeld door weer, berijdbaarheid, padafsluitingen of officiële vereisten. Voor de start ontvangen alle deelnemers de definitieve versie van de route als GPX-bestand, evenals een actueel overzicht in het routeboek met alle POI’s, checkpoints en overnachtingsmogelijkheden. Wijzigingen voorbehouden.
